Lohusa sendromu

Henüz doğum yapmadım ama yazdıklarınızı da yadırgamadım hamilelik bile gerçekten zor ama bir şekilde hayata devam etmek lazım öyle değil mi daralıp bunaldığınızda dua ve surelerden yararlanın 🙏 eminim çok zordur ama bebekte büyüyecek öyle kalmayacak bunu düşünün 🌸

Yaşadığın şey çok normal bu konuda destek istemekten çekinme annen , kayınvaliden kardeşin kim olursa. Benim de 3 aylık oğlum var inanılmaz seviyorum ama sürekli artık eski hayatımın olmayacağınını düşündükçe ağlayasım geliyor. Biraz kendine vakit ayır çocuğu bırakabileceğin bir yer varsa çok iyi gelir sana. Bir de bunu bu şekilde atlatamıyorsan profesyonel bir yardım almayı denemelisin kendini suçlu hissetmek yerine hislerini paylaş . İçinde kalmasın

Yaşadığınız normal bi durum annelik zor bir süreç ben de çok zorlanıyorum ama geçeceğine inanın, bazen ben de kendimi tutamıyorum ama bebeğimiz bize muhtaç. Belki de siz çok yorgun ve hassas olduğunuz için bebeğiniz de huzursuz çünkü o sizi hisseder. Anne iyiyse bebek de iyidir biraz kendinize vakit ayırmaya çalışın hava alın sevdiğiniz bir yemeği yiyin. Siz bebekle ilgilenin ve mümkünse yakınlarınız da sizinle ilgilensin. Maalesef benim de kimsem yok yaşadığım yerde eşimle yalnızız. Doğum yaptığımdan beri sürekli açlık ve uykusuzluk içindeyim ama hep geçecek diyorum kendi kendime.

Siz çok iyi anlıyorum. Özellikle ilk 3-4 ay gerçekten en zor dönem. Bebeğim 2-3 aylıkken aynı duyguları ben de yaşamıştım. Durup durup ağlıyordum bir daha eskisi gibi olamayacağız diye ama emin olun geçiyor. 3 ay daha o kadar yeni ki hayatınızdaki değişiklik. 6-7.aydan sonra yavaş yavaş rahatlayacaksınız. Hem siz adapte olacaksınız hem de bebeğinizle yavaş yavaş iletişim kurmaya başlayacaksınız, bakımı daha kolaylaşacak. Şu an bebeğim 12 aylık ve her şey o kadar güzel ki. Fiziksel olarak yine yorulacaksınız ama o duygusal ve psikolojik güçlükler geçecek. Bunu düşünüp kendinizi rahatlatın.

Sen harika bir annesin. Hepimiz aynı yollardan geçiyoruz bende gurbette bir anneyim bebeğim aşırı zorluyor komşularım halime üzülüyordu. Ara ara Annemlere geliyorum memlekete enerji depolayıp dönüyorum. Ailenden destek al mutlaka süreç daha keyifli ve güzel geçiyor.

Yaşadığın süreç çok normal …9 yıl önce oğlum kadar gazlı sürekli bir ağlayan bebek görmemiştim doktor doktor gezdim çocuğun hiç bir şeyi yok gazı 6 ay sürdü ama ağlaması 2 yıl sürekli ağlardı ..herkes acıyan gözlerle bakardı belki iyi anne bile diyen olmuştu hatta komşumla aramda 5 ay vardı sakin bir bebeği vardı bana her zaman sakinliğinin hayranıyım derdi zor ama onu dünyaya getirmeyi biz istedik şimdi 9 yaşında en büyük yardımcım Rabbim sağlık sıhhat versin bu günler geçecek gidecek yardımcı olacak yakının varsa ara ara kendine 1 saat bile olsa mola ver kendini hırpalama sen çok iyi annesin 🙏🏻❤️

bir psikolojik danışman olarak içinizi rahatlatmak için yazmak istedim. kolik bir bebekle başa çıkmak çok zor. her anne sizin yaşadıklarınızı yaşamıyor bazıları için kolay bazıları için daha zor süreçler olabilir. önemli olan sizin bu süreçte kendiniz için bir şeyler yapmaya istekli olmanız. kısa bir cilt bakımı, size iyi gelecek bir duş, bebekle de olsa güzel havada biraz yürüyüş...her gün bugün kendim için bir şey yaptım diyebilmek sizi mutlu edecek. ayrıca haftada 1 saat terapi almanız hem siz hem bebeğiniz için çok faydalı olacaktır. annelik hayatı tamamen değiştiren bir süreç ve eminim 5-6 aydan sonra bebeğin de bir rutini oluşacak eski hayatınıza yavaş yavaş döneceksiniz. mutlu günler 💛

Bence acilen bir terapiye gitmeniz lazım son yazdığınızdan sonra. Kötüyseniz lütfen bebeği emanet edip tedavi olun Ve bebek olmasını biz istiyoruz istemesek yapmazdık o yüzden bebeğin bir suçu yok sevildiğini ve güvende olduğunu bilmesi lazım

Herkesin kendi psikolojisi var bazıları hafif atlıyor bazıları da bu şekilde oluyor elbette eski hayatımız şu an yok benim bebeğim dün 3 aylık oldu kocam 3 ay boyunca yanımızda yoktu oğluma tek başıma baktım hamileyken hep acabalar vardı çünkü isteyerek hamile kalmadım. 23 yaşındayım üniversiteden mezun olmuşum yıllardır çalışıyorum kariyer yaparım diye düşünürken hamile olduğumu öğrendim. Doğumda tek başımaydım 15 saat sancı çektim doğumda bile istemiyorum ben diyerek o acıyla kocama küfür ediyordum. (Sezeryana alındım, 4 gün hastanede kaldım kocam hastane çıkışında gelebildi çünkü izin tarihleri vs beklenen doğum tarihine göreydi) kocam 10 gün kaldı gitti ben bebek bile tutamazken yenidoğan bir bebekle ve lohusa halimle tek başıma kaldım.Ama doğurduğum ilk andan beri iyi ki doğurmuşum diyorum ve rabbime şükrediyorum çok zor bir bebeğim olmadı. Gazlıydı ama kolik bir bebek değildi (ikinci ay itirabiyle gaz sorunumuz bitti ama gündüzleri uyumuyoruz hâlâ bayılana kadar ağlıyor) gece üçe dörde kadar evde uyusun diye kucağımda saatlerce gezdidiyordum (şu an gündüz gezdiriyorum) bazen de iki saatlik uykuyla duruyordum ve markete bile gidemiyordum. Şu an eşim geldi biraz yüküm hafifledi ama hâlâ içimde yaşayamadığım gençliğimin uktesi var. Hayallerimin yarım kalmışlığı var eşim yokken günlerce haftalarca evden çıkamadığımı biliyorum. Eşime bakıyorum o tek başına dışarıya çıkabiliyor mesela ben dışarıya çıkmayı özledim. Hiç olmazsa bir sahil turu yapmayı bile çok özledim. Bazen pencereyi açıyorum hava almak için. Ama yine de iyi ki doğurmuşum diyorum. Kendinizi suçlu hissetmeyin belki de benim de çok zor bir bebeğim olsaydı yalnızlıktan iyice depresyona girip zaten istemiyordum diyerek pişmanda olurdum. Bu zor günler geçecek, güneşli günler gelecek elbet büyeyecekler. Zaman çok çabuk geçiyor. Eğer psikolojik destek almakta isterseniz utanmayın. Benim ne arkadaşım var ne ailem konuşmaya dertleşmeye ve yardım eline insan çok ihtiyaç duyuyor. Yapay zeka ile konuştum çocuğumu da onunla büyütüyorum resmen o derece yalnızdım. Annelik kolay bir şey değil bir çok şeyi feda ediyoruz. Siz güzel bir annesiniz. Bunu unutmayın.