8949d444 |
Kızlar büyüklerden uzak eşimle bakıyoruz bebeğimize hatta o çalışıyor ben gün boyu evde tekim. Bizim ufaklık sadece kucakta ve bende durduğu için bebeğin tüm yükü bende, sağolsun eşim evin her işini halletmeye çalışıyor. Bebiş hassas, sese, fazla uyarana hep aşırı tepki veriyor, bebek arabası sevmez kanguruda durmaz, memede ve sallanarak uyur..neyse zor olsa da bir şekilde halletmeye çalışıyoruz. Annemle her telefon konuşmasında nasıl hala aynı mı diye sorunca doğal olarak ben de evet hala kucakta uyuyor tüm gün fln diye anlatıyorum o da hemen alıştı tabi diyor sinirime dokunuyor, sese hassas diyorum dışarı çıkamıyoruz diye anlatıyorum maksat iç dökmek biraz da..tabi evinizde sessizliğe alıştı diyor. Napalım gürültü mü yapalım sese alışsın diye. Biz eşimle sakin insanlarız yani kendimiz de sesi çok sevmeyiz zaten öğretmeniz okulda maruz kalınca çok, biraz da o sebepten aslında. Bir şey demiyorum terslemiyim koca kadını saygısızlık etmiyim falan, doğuştan hassas falan diyorum anlasın diye ama katiyen anlamıyor. Karamsarlığa sürüklüyor insanı. Sanki benim suçummuş gibi hissettiriyor resmen. Takmiyim diyorum kafaya ama ne zaman konuşsam onunla, tüm gün kafamda bu ses dönüp dolaşıyor. 33 yaşındayım hala bu sürekli yargılayıcı konuşmalarından etkilenmeyi bi kesemedim kendime de kızıyorum. Çok sosyal biri de değilim öyle konuşup anlatacağım da kimse yok pek. Her yerde görüyorum okuyorum bebekler kucağa alışmaz anneye ihtiyaçları var normali kucakta olmaları diye ama size soruyorum 3buçuk aylık şuan. Aynı devam ediyoruz, gerçekten ben mi alıştırıyor olacağım bundan sonra..zaten çok yorucu tek başıma böyle hassas ve nispeten zor bir bebeğe bakmak, uyku eğitimi vs nereden başlayacağımı o deneme sürecinde sabrı nereden bulacağımı inanın bilmiyorum. oğlumu olduğu gibi kabul etmeye çalışıyorum kendim sürekli yargılayıcı ebeveynlerle büyüdüğüm için ama Boğuluyorum bazen..rüyalarımda sürekli kaybolurken buluyorum kendimi bir yerlerde böyle hapsolmuş gibi
