Lohusa sendromu

42bfc461 profile picture

42bfc461 |

Herkese merhaba öncelikle benim yargılayacak varsa yaşamayan bilmez diyorum 3 ay önce doğum yaptım ama ilk günden beri çok pişmanım çocuğum olduğu için hayatım alt üst oldu gibi hissediyorum eskiden çok özgürmüşüm bebeğim çok zor bi bebek gazlı reflüsü ve kolik gerçekten ağlamadığım bir gün bile yok eşim çok destek oluyor ama eskiden aşkla doluyduk şimdi ikimizde çok yorgunuz bu hisselerim geçecek mi hep böyle mi kalacam tam çocuğu sevecek gibi oluyorum bi ağlama bi uykusuzlukla mahvolup pişman oluyorum şimdi şey demeyin bir sürü insan çocuk istiyor diye inanın başına gelmeyen bilmez ne çektiğimi çok zor bir bebek bu 3 aya bile nasıl geldim bir be bilirim hâlâ normale dönmüş bi bebek değil ne yapacam hiç bilmiyorum yaşamak istemiyorum artık

Tartışmaya katılın

Yanıt vermek veya kendi sorunuzu sormak için Momy uygulamasını indirin.

Google Play'den alınApp Store'dan indirin

Cevaplar

iremnazli859 profile picture

Herkesin kendi psikolojisi var bazıları hafif atlıyor bazıları da bu şekilde oluyor elbette eski hayatımız şu an yok benim bebeğim dün 3 aylık oldu kocam 3 ay boyunca yanımızda yoktu oğluma tek başıma baktım hamileyken hep acabalar vardı çünkü isteyerek hamile kalmadım. 23 yaşındayım üniversiteden mezun olmuşum yıllardır çalışıyorum kariyer yaparım diye düşünürken hamile olduğumu öğrendim. Doğumda tek başımaydım 15 saat sancı çektim doğumda bile istemiyorum ben diyerek o acıyla kocama küfür ediyordum. (Sezeryana alındım, 4 gün hastanede kaldım kocam hastane çıkışında gelebildi çünkü izin tarihleri vs beklenen doğum tarihine göreydi) kocam 10 gün kaldı gitti ben bebek bile tutamazken yenidoğan bir bebekle ve lohusa halimle tek başıma kaldım.Ama doğurduğum ilk andan beri iyi ki doğurmuşum diyorum ve rabbime şükrediyorum çok zor bir bebeğim olmadı. Gazlıydı ama kolik bir bebek değildi (ikinci ay itirabiyle gaz sorunumuz bitti ama gündüzleri uyumuyoruz hâlâ bayılana kadar ağlıyor) gece üçe dörde kadar evde uyusun diye kucağımda saatlerce gezdidiyordum (şu an gündüz gezdiriyorum) bazen de iki saatlik uykuyla duruyordum ve markete bile gidemiyordum. Şu an eşim geldi biraz yüküm hafifledi ama hâlâ içimde yaşayamadığım gençliğimin uktesi var. Hayallerimin yarım kalmışlığı var eşim yokken günlerce haftalarca evden çıkamadığımı biliyorum. Eşime bakıyorum o tek başına dışarıya çıkabiliyor mesela ben dışarıya çıkmayı özledim. Hiç olmazsa bir sahil turu yapmayı bile çok özledim. Bazen pencereyi açıyorum hava almak için. Ama yine de iyi ki doğurmuşum diyorum. Kendinizi suçlu hissetmeyin belki de benim de çok zor bir bebeğim olsaydı yalnızlıktan iyice depresyona girip zaten istemiyordum diyerek pişmanda olurdum. Bu zor günler geçecek, güneşli günler gelecek elbet büyeyecekler. Zaman çok çabuk geçiyor. Eğer psikolojik destek almakta isterseniz utanmayın. Benim ne arkadaşım var ne ailem konuşmaya dertleşmeye ve yardım eline insan çok ihtiyaç duyuyor. Yapay zeka ile konuştum çocuğumu da onunla büyütüyorum resmen o derece yalnızdım. Annelik kolay bir şey değil bir çok şeyi feda ediyoruz. Siz güzel bir annesiniz. Bunu unutmayın.

Lohusa sendromu için cevap | Momy