3008fb0a |
5 aylık bebeğim var ve resmen hayattan kopmuş gibiyim bir tane anlayan destek olan insan yok resmen etrafımda . Eşim desen işten geç geliyor bebeği yarım saat anca görüyor hafta sonu mesaiye kalıyor. Annemlerin evi şehrin diğer ucunda ki gitmek de içimden gelmiyor daha da bunalıyorum orada . Arkadaşlarım ya çalışıyor ya şehir dışındalar ya üniversite okuyorlar ya da kendi hayatlarında savrulup gidiyorlar. Zor bir bebeğim var uykuları çöp uyanıkken hiçbir şeyden memnun değil devamlı mızmızlanıyor. Dışarı çıkıyorum uykusu geliyor dışarıda uyumuyor apar topar eve dönüyoruz . Dörr duvar arasında kafayı yiyecek duruma geliyorum bazen . Dün annemler geldi ziyarete ve saçma sapan konuşup gitti bütün moralim dünden beri yerlerde. Konserve bezelye getirmişti geçen ay dolabımda hala onun durduğunu görünce pişirmedin mi daha diye sordu ben de bebekle zor baş ediyorum uzun uzadıya tencere başı bekleyecek vaktim olmuyo ne bulursak aperatif onu yapıp yiyoruz dedim bana kalkıp bi sen mi çocuk büyütüyosun millet nasıl yapıyo yap yanına bi pilav yiyin dedi . Donup kaldım . Çocuğum zaten gün içinde yarım saatten fazla uyumuyor o uyuduğu yarım saatte çamaşır bulaşık ütü temizlik yetişmiyor bile dinlenmeye vakit zaten bulamıyorum uyanıkken yanından ayrılamıyorum kucağımdan inmiyor . Geceleri saat başı uyanıyoruz. Bu durumu bilmesine rağmen kalkıp böyle söylemesi o kadar zoruma gitti ki insanın annesi bile anlamıyorsa kimden ne beklesin 😔
