bunalım annelik sorumluluğu

Ben küçük bir yerde yaşıyorum gurbetteyim desteksiz ve ekransız bebegimi büyütmeye çalışıyorum çünkü eşim bütün gün işte akşam geldiğinde ve hafta sonları çok iyi ilgileniyor hakkını yiyemem zaten öyle olmasa insan kafayı yer yani tanıdık yok hiç kimse yok küçücük bir yerdesiniz gidebileceğini sosyalleşbileceğiniz hiçbir yer yok benim bebeğim 5:30 aylıkken hasta oldu ve kaç doktora götürdüysem tanı konamadı bir türlü tanı konana kadar çocuğum zatürre oldu hastanede yattı 1.5 ay hastalıkla uğraştık tek başımıza o günden bugüne bakın bir yıl oldu hala o korkuyu atamadım üzerimden bir şey olacak hasta olacak ateşi çıkacak diye ödüm patlıyor kendimi çok telkin ediyorum bu bebek mutlaka hasta olacak şöyle olacak böyle olacak diye ama yok o günler gözümün önünden gitmiyor aklımdan silinmiyor neredeyse her gün hatırlıyorum ve bu beni o kadar yordu ki çünkü hastanede de normal bir yatıp eve gelme sürecimiz olmadı damardan ilaç verildi verilen ilaç alerji yaptı çocuğum kucağımda nefessiz kaldı ani müdahale ettiler o anlar aklımdan çıkmıyor artık o kadar çok damar yolu açmışlardı ki açacak yer kalmamıştı yani her yeri mosmor anlatabiliyor muyum yani çok korkunç bir süreç geçirdik tabii ki bununla geçmiş olsun çok şükür insanlar neler yaşıyor ama herkes kendi derdini biliyor işte